Kuala Lumpur: Saya mengalu-alukan jawapan Menteri Kesihatan di Parlimen yang memperincikan pelbagai perkhidmatan kesihatan yang kini disediakan kepada kanak-kanak yang hidup dengan Cerebral Palsy (CP), termasuk saringan perkembangan dan pengesanan awal, rawatan serta rehabilitasi multidisiplin, sokongan kepada keluarga dan penjaga, serta kerjasama dengan agensi kerajaan lain dan pertubuhan bukan kerajaan (NGO).
Menteri turut mendedahkan bahawa dari tahun 2016 hingga 2025, seramai 1,076 kanak-kanak dengan Cerebral Palsy telah didaftarkan dan menerima perkhidmatan intervensi awal di klinik-klinik Kementerian Kesihatan Malaysia (KKM) di seluruh negara. Walaupun angka ini memberikan gambaran penting, ia tidak mencerminkan beban sebenar Cerebral Palsy di peringkat nasional, memandangkan ramai pesakit masih menerima rawatan di luar fasiliti KKM atau mungkin tidak direkodkan dalam sistem pelaporan sedia ada.
Selain itu, Menteri mengesahkan bahawa walaupun KKM menyediakan perkhidmatan klinikal dan bantuan peralatan rehabilitasi melalui skim seperti Tabung Bantuan Perubatan (TBP) dan Tabung Kebajikan Perubatan Malaysia (TKPM) berdasarkan penilaian klinikal, bantuan kewangan secara langsung masih berada di bawah bidang kuasa agensi lain, khususnya Jabatan Kebajikan Masyarakat (JKM).
Walaupun pelbagai inisiatif sedia ada ini amat dialu-alukan, Malaysia kini perlu melangkah lebih jauh daripada pendekatan bantuan yang berpecah-pecah kepada reformasi struktur yang memastikan setiap kanak-kanak yang hidup dengan Cerebral Palsy menerima penjagaan multidisiplin yang menyeluruh, bersepadu dan berterusan sepanjang hayat.
Pertama, Malaysia perlu mewujudkan Daftar Kebangsaan Cerebral Palsy.
Walaupun Kementerian telah merekodkan 1,076 kes yang menerima intervensi awal sepanjang sedekad yang lalu, Malaysia masih belum mempunyai Daftar Kebangsaan Cerebral Palsy yang komprehensif bagi merekodkan prevalens sebenar penyakit ini serta hasil rawatan jangka panjang.
Penubuhan daftar ini akan menjadi asas utama kepada penggubalan dasar berasaskan bukti dengan menyediakan data yang tepat mengenai prevalens dan taburan geografi Cerebral Palsy di Malaysia, mengenal pasti trend serta faktor risiko yang boleh diubah, memperkukuhkan diagnosis dan intervensi awal, mengunjurkan keperluan rehabilitasi, pendidikan dan penjagaan sosial pada masa hadapan, menyokong penyelidikan klinikal, serta memastikan sumber kesihatan dirancang dan diagihkan secara lebih cekap berdasarkan keperluan sebenar pesakit, bukannya anggaran semata-mata.
Kedua, Kerajaan perlu mengkaji semula peruntukan berkaitan di bawah Akta Keselamatan Sosial Pekerja 1969 (Akta 4) dan Akta Kemudahan dan Perkhidmatan Jagaan Kesihatan Swasta 1998 (Akta 586) bagi mewujudkan sebuah “Rangkaian Penjagaan Kesihatan Tunggal” (One Healthcare Network) untuk perkhidmatan rehabilitasi.
Kanak-kanak yang hidup dengan Cerebral Palsy lazimnya memerlukan rehabilitasi multidisiplin sepanjang hayat yang melibatkan pakar perubatan rehabilitasi, ahli fisioterapi, ahli terapi cara kerja, ahli terapi pertuturan, pakar ortopedik, ahli psikologi serta pakar pemakanan. Rehabilitasi awal dan intensif semasa zaman kanak-kanak mampu meningkatkan mobiliti, komunikasi, tahap berdikari serta kualiti hidup mereka secara signifikan.
Malangnya, perkhidmatan rehabilitasi awam masih berdepan dengan tempoh menunggu yang panjang, kekurangan tenaga profesional rehabilitasi yang khusus, akses yang terhad kepada kemudahan rehabilitasi moden, serta ketidakseimbangan penyediaan perkhidmatan di seluruh negara.
Dalam masa yang sama, Malaysia telah pun memiliki kemudahan rehabilitasi bertaraf antarabangsa di bawah PERKESO yang dilengkapi dengan teknologi rehabilitasi bertaraf dunia, pasukan multidisiplin yang berpengalaman serta program rehabilitasi moden. Aset nasional yang bernilai ini tidak seharusnya terus terhad dalam sistem pentadbiran yang berasingan.
Sehubungan itu, Kerajaan perlu mengkaji semula peruntukan berkaitan di bawah Akta Keselamatan Sosial Pekerja 1969 (Akta 4) yang mengawal selia perkhidmatan rehabilitasi PERKESO, bersama-sama Akta Kemudahan dan Perkhidmatan Jagaan Kesihatan Swasta 1998 (Akta 586) bagi memudahkan kerjasama yang lebih erat antara Kementerian Kesihatan Malaysia, Hospital Rehabilitasi PERKESO serta pusat-pusat rehabilitasi swasta yang diiktiraf.
Langkah ini akan mewujudkan sebuah One Healthcare Network yang sebenar, di mana perkhidmatan rehabilitasi diberikan berdasarkan keperluan klinikal pesakit dan bukannya dibatasi oleh sempadan institusi.
Model ini juga selaras dengan amalan sedia ada Kementerian Kesihatan yang mendapatkan perkhidmatan tertentu daripada hospital swasta bagi mengurangkan tempoh menunggu dan meningkatkan akses kepada rawatan pakar. Pendekatan yang sama wajar diperluaskan kepada perkhidmatan rehabilitasi dengan membolehkan pesakit Cerebral Palsy yang sesuai menerima rawatan di Hospital Rehabilitasi PERKESO serta pusat rehabilitasi yang diiktiraf apabila fasiliti awam menghadapi kekangan kapasiti.
Kanak-kanak dengan Cerebral Palsy berhak mendapat setiap peluang untuk mencapai potensi maksimum mereka. Dengan melaksanakan cadangan-cadangan ini, Malaysia mampu membangunkan sistem penjagaan kesihatan yang lebih terselaras, saksama dan berpusatkan pesakit, di samping memberikan sokongan yang lebih menyeluruh bukan sahaja kepada kanak-kanak ini, malah kepada keluarga dan penjaga yang bersama-sama menempuhi perjalanan mereka setiap hari.
Dr Kelvin Yii Lee Wuen
Ahli Parlimen Bandar Kuching
29 Jun 2026
 dan rangkaian rehabilitasi bersepadu bagi meningkatkan penjagaan sepanjang hayat untuk kanak-kanak dengan CP.){kind=link}